1e column op website een feit

woensdag 22 februari 2012

Opschudding rond homotherapie

Nog altijd zijn er christelijke homo’s die zich tot hetero willen laten omturnen. Mijn zegen hebben ze niet, maar misschien wel die van hun geloofsgenoten. Alhoewel juist die daartegen zouden moeten zijn. Het geeft geen pas om anders te willen zijn dan je geschapen bent. Dat getuigt immers van ondankbaarheid tegenover de Schepper. Volgens de Bijbel moet je aanvaarden wat je hebt meegekregen en er vervolgens ook nog iets moois van maken. Woekeren met de talenten die je hebt. Een beetje christen kan dat zinnetje opdreunen.

Toch is er in Nederland een christelijke organisatie die homotherapie aanbiedt. De kranten stonden er de afgelopen weken bol van. Vooral het feit dat verzekeringsmaatschappijen deze therapie vergoeden, leidde tot verontwaardigde reacties. Er ontstond een fel publiek debat over de vraag of de maatschappij aan deze vorm van therapie mee moet betalen. Het maakt verschil of de therapie
gericht is op genezing, op onderdrukking van gevoelens, of om mensen te helpen hun gevoelens te aanvaarden en een goede plek
te geven in hun leven. Met dat laatste is niets mis.

Homoseksualiteit is geen ziekte. Daar zijn alle weldenkende Nederlanders het over eens. In ieder geval sinds 1974, toen homoseksualiteit als ziekte uit de DSM, het gezaghebbende handboek voor psychische aandoeningen, is geschrapt. Homotherapie kan dus niet gericht zijn op genezing. Homoseksuelen en lesbiennes komen niet van hun homoseksuele gevoelens af. Ze zijn onlosmakelijk met hen verbonden, of ze dat nu willen of niet. De therapie kan hooguit gericht zijn op onderdrukking. Maar van het onderdrukken van gevoelens worden mensen diep ongelukkig. Bij homoseksuele gevoelens lukt het ook niet, zo is uit allerlei onderzoek gebleken.

Mensen met diverse achtergronden hebben het onderwerp homotherapie de afgelopen weken veelvuldig bij RotterdamV aangekaart. Vooral moslims snappen de verontwaardiging niet. Ze begrijpen niet waarom christenen met homoseksuele gevoelens niet de vrijheid hebben om hiervoor in therapie te gaan. De westerse wereld heeft vrijheid immers hoog in het vaandel staan? Gelukkig, zeiden ze, mogen onze vrouwen ervoor kiezen om een hoofddoek te dragen.

Daar kon tegenin gebracht worden dat het bij homoseksualiteit niet gaat om een keuze. Je bent het of niet. Er valt niets te kiezen.

Als mensen van hun homoseksuele gevoelens af willen komen, dan heeft dat niets met vrijheid te maken. Zichzelf aanvaarden en kunnen zijn, heeft daar wel alles mee te maken. De reactie van hun omgeving is daarop van grote invloed. Als mensen afkeuring ervaren, dan is dat moeilijk. Het beste is daarom dat mensen die negatief staan ten opzichte van homoseksualiteit in therapie gaan. Waarom gunnen ze hun homoseksuele of lesbische medemens geen mooi en zinvol leven? Wat zit daar achter? Wat schuilt er in de duistere spelonken van hun half- en onderbewuste? Psychotherapeuten moeten daar hun licht eens op laten schijnen. Dat zou pas echt leiden tot wonderbaarlijke genezingen.

Em

Dit is de eerste column die Em geschreven heeft voor RotterdamV.